مراحل اسکن هسته ای قلب

اسکن در دو مرحله استراحت و بعد از استرس (تست ورزش یا استرس دارویی) انجام می شود.

✅ اسکن قلب همراه با استرس تست ورزش یا استرس دارویی:

ابتدا تست ورزش انجام و در انتهای مرحله ورزش ، ماده رادیواکتیو تزریق می‌شود و یک دقیقه بعد ، دستگاه تردمیل بطور تدریجی از حرکت باز می‌ایستد. در صورت عدم تحمل فعالیت ورزشی ، اسکن با دی‌پیریدامول به صورت جایگزینی برای تست ورزش مورد استفاده قرار می‌گیرد. دی‌پیریدامول نیز تأثیری مانند فعالیت ورزشی بر روی قلب می‌گذارد و نقاط سرد اسکن را نمایان می‌سازند.
اسکن قلب ، بلافاصله پس از تست ورزش یا تزریق داروی رادیواکتیو امکانپذیر نیست و وجود یک تأخیر زمانی مناسب ضروری است. در این زمان بیمار می تواند در اتاق انتظار با نوشیدن مایعاتی مانند چند لیوان آب یا شیر و قدم زدن ، به خروج داروی رادیواکتیو اضافی از کبد و کیسه صفرا کمک کند. در مرحله تصویربرداری که حدود ۲۰ دقیقه طول می‌کشد ، بدن باید در حالت بی حرکت قرار گیرد. جابجا شدن ، تکان دادن دستها ، سرفه کردن و حتی نفس عمیق کشیدن بخاطر جابجا کردن قلب در فضای سینه ، تصویر نهایی قلب را مخدوش کرده و سبب بروز خطاهای تشخیصی می‌شوند.

✅ اسکن قلب در حالت استراحت:

در نوبت بعد برای انجام اسکن قلب در مرحله استراحت ، بیمار باید مجدداً در زمان تعیین شده مراجعه کند. بعد از مرحله اول اسکن (اسکن بعد از تست ورزش) می‌توان داروهای قلبی گذشته را تحت نظر پزشک معالج مجدداً از سر گرفت (برای اسکن قلب در مرحله استراحت نیاز به قطع دارو وجود ندارد).
بیمار باید برای انجام مرحله استراحت حداقل از ۳ ساعت پیش از مراجعه ناشتا باشد یا حداقل از مصرف شیر ، کره و مواد غذایی چرب و شکر پرهیز کند (در بیماران مبتلا به دیابت قندی ، ۱ ساعت ناشتا بودن کافی است).
مرحله استراحت آسانتر و کوتاهتر از مرحله اولیه بوده و در این مرحله دیگر تست ورزش انجام نمی‌شود. ابتدا تزریق وریدی داروی رادیواکتیو به عمل آمده و پس از یک تأخیر زمانی حدود ۱ تا ۲ ساعته ، مجدداً تصویربرداری از قلب با همان شرایط قبلی تکرار خواهد شد.

داروی رادیواکتیو:

دارویی که در انتهای مرحله تست ورزش از طریق آنژیوکت به بیمار تزریق می شود ، یک ماده رادیواکتیو بی‌خطر است. این ماده معمولا تکنسیم یا تالیوم می‌باشد. ماده رادیواکتیوی که در اینجا به مقدار ناچیز بکار می‌رود ، تنها حاوی پرتو گاما است و نقش یک ماده شبرنگ را در محیط تاریک و غیر قابل دسترس داخل بدن بازی می‌کند. به بیان دیگر ، ماده تزریقی از نوعی انتخاب شده که هیچگونه تابش آلفا یا بتا ندارد (چون انرژی و عوارض احتمالی یک ماده رادیواکتیو ، بیشتر بخاطر تابش ذرات آلفا و بتای آن می‌باشد). بنابراین ،داروی رادیواکتیوی که برای بیمار به مقدار بسیار اندک و با نیمه عمر بسیار کوتاه تجویز می‌شود ، فقط به عنوان یک ردیاب یا نشانه‌گر بی‌خطر به مدت چند ساعت در بدن بیمار باقی می‌ماند و از نظر تابش پرتو یا ترکیب شیمیایی ، ضرری برای بیمار نخواهد داشت.

0 نظر

پاسخ دهید

Want to join the discussion?
حس پشتیبانی حرفه ای!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *